Posted by on 26 września 2018

Konwersję prowadzi się do 58 -+- 60°/0, co uzyskuje się przez utrzymanie reaktorów w określonej temperaturze. Temperaturę reguluje się ręcznie, podwyższając albo obniżając je dla całego rzędu reaktorów. Ta metoda kontroli przebiegu procesu jest zupełnie wystarczająca. Szybkość przepływu jest stała; zmienia się jedynie w wypadku, gdy zmienia się jakość butadienu lub innych materiałów i zachodzi konieczność zmniejszenia lub zwiększenia szybkości polimeryzacji. Wahania temperatury procesu utrzymuje się w granicach trzech stopni (450 -+- 48°C). Roztwór nadsiarczanu potasowego sporządza się w oddzielnym zbiorniku, z którego doprowadza się go do zbiornika zasilającego, a następnie do pierwszego reaktora. Zbiornik zaopatrzony jest w szklane wzierniki oraz w ruchome wskaźniki umożliwiające nastawienie poziomu na godzinę przed doprowadzeniem roztworu do reaktora. Jest to bardzo prosta metoda kontroli a przy tym zupełnie zadowalająca. Zbiornik zawierający diproxid wraz z kompletnym urządzeniem do pompowania jest ruchomy i może być załączany do każdego reaktora. Diproxid dodaje się do reaktorów jako 5-procentowy roztwór w styrenie. Doprowadza się go do trzech reaktorów, które wykazują następujący procent konwersji: I – 12%; II – 30010 i III – 45%. Doprowadzając w ten sposób diproxid otrzymuje się w ciągu całego procesu polimeryzacji polimer o stałej lepkości. Ponieważ ilość reaktorów, do których dodaje się diproxid, zmienia się czasem. w szczególności zaś wtedy, gdy zmienia się ilość czynnych reaktorów, urządzenie do zasilania reaktorów diproxidem musi być ruchome. Emulsję fenylo-Bs-naftyloaminy, służącą do zahamowania reakcji, dodaje się do lateksu w chwili, gdy opuszcza on ostatni reaktor. Nie powoduje ona jednak całkowitego zahamowania reakcji. [patrz też: styropian grafitowy czy zwykły , nomi szczecin , wiata garażowa projekt ]

Powiązane tematy z artykułem: nomi szczecin styropian grafitowy czy zwykły wiata garażowa projekt